Vloeren (1)

Na het aanbrengen van de trappen en het afwerken, ben ik begonnen aan de vloer. De hal en de keuken krijgen beide zwart-witte tegels die diagonaal worden gelegd. Voor het materiaal ben ik eens flink gaan Googelen en ik ben terechtgekomen bij een leverancier die gespecialiseerd is in plakfolie.

Een eenvoudige snijapparaat werkt heel prettig

Voor een paar euro heb je een halve meter zelfklevende folie. Ik heb dus een vel mat witte- en een vel mat zwarte folie aangeschaft. Met een eenvoudige snijmachine kun je  de folie eerst in repen snijden en vervolgens in tegels met een afmeting van 2,5 x 2,5 cm. Je hebt dan een formaat op schaal dat in het echt tegels van 30 x 30 zouden zijn.

Een snijmat zorgt er voor dat je in strakke lijnen kunt werken

De folie is betrekkelijk dun en dat betekent dat je al het kleinste stofje of korreltje ziet terugkomen in het geplakte oppervlak. De ondergrond moet dus absoluut vlak en schoon zijn. De houten ondervloer is daarmee dus ongeschikt want hoe je daarop je best doet, dat krijg je nooit glad genoeg op deze schaal. Ik heb daarom een oplossing gezocht in een ‘ondervloer’. Daarvoor gebruik ik dikke plastic tabbladen die elke kantoorboekhandel heeft. Ik snij deze eerst op maat die er later zo ingepast kan worden. Deze tabbladen hebben drie grote voordelen. Ten eerste is het heel flexibel zodat je later de ondervloer voldoende kunt buigen om in zijn geheel te plaatsen. Ten tweede is het materiaal transparant zodat je deze op een vel ruitjespapier of snijmat kunt leggen. Je hoeft dan geen lijnen te trekken, en je kunt keurig netjes kaarsrecht langs de lijntjes werken.

Voor een voorbeeld van het leggen van zo’n vloer kun je simpel even op internet kijken bij leveranciers van tegelvloeren, daar staan talloze afbeeldingen van fraaie vloeren. Een derde belangrijk voordeel van zo’n ‘ondervloer’ is dat het materiaal uit zichzelf vlak blijft. Je hoeft het daarom niet vast te zetten en simpel wat plinten langs de kanten plakken is voldoende. Als je dus later de vloer moet bijwerken of herstellen, of geheel wilt vervangen, kun je die er simpel weer uithalen. Dat biedt bij verdiepingvloeren bovendien de mogelijkheid om elektrische bedrading weg te werken waar je indien nodig altijd weer bij kunt.

Het snijden en plakken is een precisiewerkje. Iedereen die wel eens vloertegels gelegd heeft of een muurtje betegeld, weet dat als je niet recht begint, je na verloop van tijd steeds schever gaat werken. Een halve centimeter scheef aan het begin, kan aan de andere kant van de ruimte uitmonden in een scheve lijn van wel enkele centimeters. Het is dus net als in het ‘echt’ doorlopend passen en meten en de lijnen controleren. Wie zich in zijn eigen huis wel eens ergert aan een muur die een centimeter ‘wegloopt’, zal bij een schaalmodel dezelfde of nog grotere problemen tegenkomen. Ofschoon ik bij de bouw alles zo strak mogelijk volgens de juiste maten heb gebouwd, kom je ook hier tegen dat je muurtje soms ruim 1 milimeter schuin loopt. Dat lijkt heel weinig, maar bij een schaal van 1:12 is dat dus gewoon bijna anderhalve centimeter in het ‘echt’…..

De keuken

De hal

Afwerking van de buitenkant

De eerste fase is achter de rug. Na het opbouwen van het casco ben ik aan de slag gegaan met de afwerking van de  buitenkant. Dat gaf nog veel stof tot nadenken en experimenteren met materialen.

Voor de dakbedekking heb ik de standaard houten shingles genomen. Een aardige klus, want het plakken vraagt precisie en geduld. De shingels van elk 18 bij 32 mm zitten per rijtje van zes aan elkaar en dat betekent dus een hoop zaag- en vijlwerk. Omdat het dak aan de voorzijde uit drie open-klapbare delen bestaat, moet het zoveel mogelijk naadloos aansluiten zonder te klemmen. Voor de kleur heb ik antraciet gekozen, een matte donkergrijze acrylverf op waterbasis.

Aan de achterzijde heb ik een grote dakkapel gebouwd. Dat was nodig omdat op deze etage de luxe badkamer gaat komen. De zolder moest daarom een wat hoger dak krijgen. Ook weer een aardig klusje want hiervan heb ik op internet niets standaard kunnen vinden en dus moest de gehele dakkapel, inclusief kantelramen, zelf worden ontworpen en gebouwd. Om de aansluiting van de dakkapel op het dak ‘echt’ te laten lijken ben ik op zoek gegaan naar materiaal dat zo veel mogelijk lijkt op enigszins verweerde loodslabben. Want je wilt natuurlijk geen lekkage op je dak. Gewoon aluminiumfolie of blik glimt teveel dus heb ik een trucje bedacht. Iedereen weet dat een aluminiumbakje er niet meer uit ziet als het een keer in de vaatwasser is geweest omdat het zout van de vaatwasser het aluminium aantast. Daar lag dus de oplossing: een aluminiumbakje heb ik tweemaal meegedraaid in de vaatwasser. Vervolgens in stroken geknipt en voilá: prachtig verweerde loodslabben, niet van echt te onderscheiden.

Voor de dakgoot (zink) ben ik op zoek gegaan naar materiaal dat goed is te bewerken maar niet zwaar is. Want aandacht voor gewicht van materialen is bij de bouw van een poppenhuis essentieel. Als je daarop niet let tijdens de bouw, is na afloop het poppenhuis niet meer te tillen. Ik vond bij de bouwmarkt een kunststof profieltje en voor de regenpijp heb ik gekozen voor een rond aluminiumprofiel. Om de dakgoot ook echt op een dakgoot te laten lijken, moesten er natuurlijk beugels aan waarmee een goot aan het dak is bevestigd. Daarvoor heb ik nieten genomen die ik altijd in ruime voorraad bij mijn nietpistool voor handen heb. Bij elk afzonderlijk nietje 1 pootje eraf geknipt en vervolgens met 5 cm. tussenruimte op de goot geplakt. Na drogen van de lijm heb ik de goot een mooie metaalglans gegeven met een spuitbusje zilververf. Het resultaat is een fraai afgewerkte dakgoot zoals je op de foto hiernaast ziet.

Daarmee was de buitenkant weliswaar klaar, maar een belangrijk onderdeel van de constructie moest nog worden aangebracht: de trappen. Als je daaraan begint, besef je dat trappenbouwer een heus beroep is. Zelfs al werk je maar met een schaal van 1:12 en kun je het materiaal moeiteloos talloze keren alle kanten opdraaien, voordat je trappen echt uitkomen, goed passen en bijvoorbeeld niet recht voor een kamerdeur eindigen, ben je een stief kwartiertje verder. Maar ook dat is gelukt. De trappen gelakt en de leuningen licht eiken gebeitst en ze kunnen erin. Maar dan krijg je te maken met een toezichthouder die de stootplaten van de trap bij nader inzien liever matzwart heeft, want dat komt beter uit bij de geplande zwart-wit tegelvloer van de hal. Eigen schuld dikke bult, moet je als uitvoerder maar beter communiceren met je projectmanager.

Nu aan de slag met de afwerking van de hal. Deurknoppen, randjes en de tegelvloer en niet te vergeten het ondergeschoven kindje van elke verbouwing: de plinten.

De tegelvloer is net vandaag geleverd. Dat wil zeggen fraai gematteerde vellen wit en zwart zelfklevende kunststoffolie die nog tot het juiste formaat tegels moet worden gesneden, waarna het tegeltje-voor-tegeltje-plakwerk kan beginnen.

Dak en buitenwanden.

Het is alweer enige tijd geleden dat ik voor het laatst heb geblogd. De zomer en de vakantie zijn daar debet aan, maar dat wil niet zeggen dat de bouw  heeft stilgelegen. In tegendeel, er waren weer heel wat ‘losse’ vrije uurtjes beschikbaar om de afwerking van de buitenkant te voltooien. Een andere factor die hierin een rol speelde, is dat ik niet tevreden was over een aantal onderdelen die bij het bouwpakket van het casco hoorden. Eerder al besloot ik de ramen en de deuren elders te gaan zoeken. De bij het casco geleverde dakkapellen bevielen me ook niet en heb ze daarom zelf gemaakt. Zoals op de foto’s te zien is, past dit ook beter bij het gehele ontwerp van het poppenhuis.

originele dakkapel

Mijn eigen ontwerp

De voorgevel is bijna klaar, kozijnen van de ramen en de deur zijn geschilderd, voorzien van ‘beglazing’ en geplaatst, en nadien heb ik ook de ornamenten op deuren en ramen aangebracht. Het balkon is klaar, stevig bevestigd en voorzien van een vloer met houten planken. Om deze vloer te maken heb ik plank voor plank op maat gesneden en gevijld, aangebracht en vervolgens gebeitst. Op deze wijze ga ik te zijner tijd ook de zoldervloer aanleggen.

Deel van de voorgevel

details van de voordeur

 

Voor de bouw van dit poppenhuis heb ik gekozen voor lichte materialen. Zo zijn de voor- en dakpanelen gemaakt uit 3,4 mm populierenhout. Dit is fijn te verwerken en laat zich eenvoudig verstevigen met latjes. Daardoor wordt het poppenhuis straks niet te zwaar zodat het nog gemakkelijk te verplaatsen is. Om de gevel mooi strak gesloten te krijgen heb ik meerdere kleine scharniertjes gebruikt in plaats van één of twee grote. Op deze manier kun je het paneel eenvoudig strak in model brengen en om de voorzijde goed te laten sluiten heb ik kleine magneetjes aangebracht die de boel op zijn plaats houden.

De erker (Bay View) is bevestigd, en klaar om aan de binnenzijde afgewerkt te worden. Inmiddels ben ik begonnen om de dakpanelen af te werken en daarna komt er nog een goot en regenpijp aan de voorzijde.

Met enig speurwerk heb ik op internet al afwerkmateriaal voor de binnenzijde gevonden: mooie plinten voor alle ruimtes en voorzien van een heuse kabelgoot aan de achterzijde waar straks de elektrische bedrading in kan worden verwerkt.

 

Ornamenten voor het plafond

Nu het ruwe werk aan de buitenzijde af is en de buitenmuren hun kleur hebben gekregen wordt het tijd om eens binnen een kijkje te gaan nemen. Ook hier geldt weer dat zorgvuldig plannen en drie stappen vooruitdenken heel belangrijk is want sommige processen zijn onomkeerbaar. Een belangrijke voorbereiding is goed nadenken over waar straks de verlichting moet gaan komen. Dat klinkt heel voorbarig maar de bedrading daarvoor moet in de vloeren en wanden worden weggewerkt. Ik ga daarvoor sleufjes frezen om de draden in te leggen. Ik kies ervoor om de bedrading aan de achterzijde vanuit een centraal punt naar boven en alle etages te trekken. Het bundeltje bedrading langs de achtergevel ga ik dan later wegwerken in een regenpijp zodat je er niets meer van ziet. Op elke etage komt de bedrading dan naar binnen en geleid door sleufjes in de vloeren waar later vloerbedekking en parket overheen komt. Op het juiste punt in de vloer boor ik een gaatje, en zo ontstaat een lichtpunt in het plafond van de onderliggende etage.

We hebben er echter voor gekozen om de plafonds in het midden te voorzien van een ornament. Een rondgang langs winkels en webshops brengt ons tot de conclusie dat die ornamenten prima zelf te maken zijn. Ik ben op zoek gegaan naar siliconen bakvormpjes en trof bij de Blokker heel mooie fondantvormpjes, prima geschikt voor mijn doel: het gieten van gipsen rozetten. Na een proefmodel blijkt al snel dat het een simpel klusje is en de rozet ziet er schitterend uit. Na het drogen plak ik de ornamenten in de verschillende ruimtes tegen het plafond en zorg ik ervoor dat ze netjes in het midden hangen. De gaatjes voor de bedrading boor ik later. Nu kunnen de plafonds worden gewit en bij een schaal van 1:12 is dat een klus die met factor twaalf sneller gaat dan mijn eigen woonkamer. Even heb ik overwogen om de muren ook meteen van een latexlaagje te voorzien, maar uit eerdere ervaring weet ik dat een combinatie van latex en behangerslijm een zooitje wordt. De latex lost namelijk op met behangerslijm, niet handig dus.

 

De afwerking buiten

Nu de gaten voor alle ramen, deuren en erker zijn gezaagd, ga ik beginnen met de afwerking van de buitenkant. Vanzelfsprekend moeten straks de muren niet in de hoogglans verf komen te staan want zo ziet geen enkel huis er uit. Om het onbehandelde triplex aan te pakken, ben ik eerst maar wat gaan Googlen want plankjes van nog geen 4mm dik vragen een andere aanpak dan hardhouten kozijnen lijkt me zo. Ik wam er al snel achter dat gerenommeerde schilders adviseren om als grondverf voor dit doel doodgewone latex te gebruiken. Het is nerf-vullend, droogt supersnel en is erg mooi glad te te schuren. Al latexend kom ik er achter dat het door mij aangeschafte populierenhout vele malen mooier uit de verf komt dan het gewone triplex. Dat laatste blijkt toch nog flink geschuurd, geplamuurd en nog eens geschuurd te moeten worden. Maar het resultaat met latex als grondverf is uitstekend. Voor de afwerking van de buitenkant zijn we op zoek gegaan naar een milieuvriendelijke verf op waterbasis, maar het moet er niet gaan uitzien als alledaags geschilderd hout. Maar wat dan? Geheel onverwacht liepen we op onze zoektocht uitgerekend bij de Action tegen een geweldige oplossing aan: krijtverf! En precies in de goede kleur ‘mint’.

Als je het blik openmaakt heeft het de dikte van Griekse yoghurt en dat is even wennen. Ik heb het opgebracht met een gewoon schuimrubber rollertje en het resultaat is verbluffend: een mooie matte laag die door het hele fijne korreltje doet denken aan een gestucte muur. Een laagje is al voldoende maar ik twijfel er nog wel over of ik een tweede laag zal aanbrengen. Mogelijk wordt die laag minder strak, dus dat ga ik eerst maar eens op een apart plankje uitproberen voor ik de boel verpest.

De 12 raam- en deurkozijnen, 4 binnendeuren, een erker en openslaande deuren met alle hoekjes en gaatjes schilderen is natuurlijk een hels karwei met een
kwastje, dus heb ik daarvoor een handige spuitbus met verf aangeschaft. Helaas is dat minder succesvol, de verf is te dun en dekt erg slecht. Bovendien moet je dat buiten doen als je lief wilt zijn voor je longen, en dat kan dan alleen bij windstil weer. Deze onderdelen gronden met latex is uiteraard geen optie want dat zou dan ook allemaal geschuurd moeten worden……Er zit dus niets anders op dan alles een voor een met de hand te gaan schilderen met Home Deco, de decoratieve hobby paint. De kleur van de kozijnen wordt gebroken wit.

 

Inmiddels heb ik ook het balkon voor de slaapkamer grotendeels klaar om afgelakt en gemonteerd te worden.

 

De deuren en de ramen

Nu het casco staat en we weten hoe de indeling moet gaan worden, ben ik op zoek gegaan naar deuren en ramen. De standaard gladde deuren vind ik geen recht doen aan de stijl van het huis, en over de bijgeleverde plastic raamkozijnen ben ik al helemaal niet te spreken. Tot overmaat van ramp blijkt ook de bijgevoegde voordeur een goedkoop plastic exemplaar te zijn. Jammer, maar dat kan zo in de vuilnisbak worden gekieperd. Op internet is uiteraard heel veel te vinden, maar ook in een poppenhuiswinkel in de regio. Het inventariserend rondje bracht me uiteindelijk bij
Handelshuset Vega in Denemarken, de groothandel-leverancier van kwalitatief erg mooie spullen.  Met de eerste bestelling heb ik nu de deuren en ramen in bezit die er prachtig uitzien. Behalve de binnendeuren heb ik ook meteen maar een waardige voordeur besteld. Voor de woonkamer is de erker ‘Baywatch’ een fraaie aanwinst.

Helaas blijken de binnendeuren in maat iets af te wijken dus dat betekent weer het nodige zaag- en herstelwerk. Omdat de voorgevel behoorlijk ingrijpend moet worden aangepast, heb ik van het bouwpakket front afscheid genomen en een geheel nieuwe voorgevel gemaakt zodat de ramen en de voordeur ook meteen goed passen. Geluk bij een ongeluk is dat ik op advies van de lokale bouwmarkt gekozen heb voor populierenhout in plaats van het standaard triplex. Dat blijkt van veel betere kwaliteit te zijn met een fijne nerf en heel licht van gewicht, een aanrader waarmee ik de volgende keer meteen van start ga.

Het populierenhout met een dikte van 3,75 mm kan zelfs met een stanleymes eenvoudig worden uitgesneden. Dat is niet alleen gemakkelijker dan zagen, het geeft vrijwel geen splinters en rafelrandjes dat weer een stuk scheelt bij het afwerken.

De buitenkant

Zo, de binnen- en buitenmuren staan en de dakspanten zijn geplaatst. Het dak aan de achterzijde is ook aangebracht en ik begin eens na te denken over de indeling. Want in mijn hoofd komt de keuken vanaf de voorzijde gezien beneden rechts, maar Elly was uitgegaan van beneden links. Dat wordt het dus ook. We kijken meteen maar naar de rest van het casco en beginnen het idee te krijgen dat we er toch meer een persoonlijke ‘touch’ aan willen gaan geven. De slaapkamer (boven de keuken) moet een balkon krijgen met grote openslaande deuren. De keuken eronder moet aan de zijkant een deur naar de tuin krijgen en daarnaast een dubbel openslaand raam boven het aanrecht. De kamer boven rechts heeft nog geen vaste bestemming, maar we twijfelen nog tussen een bibliotheek en een kinderkamer. In elk geval moet ook daar in de zijmuur een openslaand raam komen. Op de begane grond rechts komt de woonkamer, en daar hebben we een grote erker in gedachten om de woonkamer te vergroten en meer licht binnen te krijgen. De badkamer tenslotte komt op de zolderetage links, en daarvoor moet een grote dakkapel worden gemaakt. De overgebleven zolderruimte rechts wordt een rommelzolder. Nu blijkt ook dat het trappenhuis vrij donker is, dus komt er boven het trapgat in het schuine dak nog een  tuimelraam. Dat zal ik zelf moeten maken want dat is niet standaard te koop. Al met al  wordt dit heel wat zaagwerk. Om dat zo goed mogelijk te kunnen uitvoeren heb ik een mini drill aangeschaft met verstelbare kop, zodat er uiteenlopende hulpmiddelen in kunnen worden geplaatst, varierend van een miniatuur cirkelzaag en houtboortjes, tot schuurrolletjes en slijpschijfjes. Met een bijpassende steun heb ik meteen een mooie mini boorstandaard.

De onderste etage

Vandaag ben ik begonnen met de onderste etage. Het is even toch nog een gepuzzel om alles in de juiste volgorde te lijmen en te klemmen. Ik heb daarom een lijm gekozen die snel droogt zodat je bij elke volgende plakactie niet te lang hoeft te wachten. Bison Houtlijm Supersnel (D2) is daarvoor prima geschikt. Om de zaak na het aanbrengen van de lijm een poosje bij elkaar te houden, gebruik ik stevige punaises. Pleisters bij de hand houden is in dit verband wel een aanrader.

De onderdelen van het bouwpakket zijn erg zorgvuldig ge-prefabriceerd, alles past keurig in elkaar. Nu blijkt ook de keuze voor de juiste lijm belangrijk want sommige onderdelen sluiten maar een enkele millimeter op elkaar aan en dan is een stevige hechting essentieel. Ik begin met de twee buitenste units in elkaar te zetten, later zal ik deze met elkaar verbinden door het plaatsen van het trappenhuis. Nu kom ik er dus achter dat het handig is om eerst een grondplaat aan te schaffen waarop ik de onderste etage  neerzet, zodat ik het straks het geheel nog kan verplaatsen zonder dat het uit elkaar kukelt.

Het trappenhuis blijkt wel een apart dingetje te zijn. Het is namelijk geen zelfstandige unit maar bestaat uit een aantal losse elementen die de twee units met elkaar moeten gaan verbinden. De grondplaat is een zegen want met de vlijmscherpe punaises kan ik alles aan de onderplaat vastpinnen.

Intussen ben ik ook tot de conclusie gekomen dat een poppenhuis meer is dan alleen een voorkant en een binnenkant: aan de achterkant zit minstens evenveel werk. Dat betekent dus voortdurend het geheel met grondplaat en al ronddraaien om er goed bij te kunnen. Het alternatief is er omheen lopen, maar ik kies voor een praktischer oplossing: een vierkante tafel op werkhoogte met grote rolwielen onder de poten. Zo kan ik de werktafel gewoon ronddraaien en dat werkt heel plezierig. Tot slot heb ik nog even de dakspanten geplaatst, een simpel klusje maar ineens begint het op een poppenhuis te lijken. Nu blijkt ook dat de afmetingen fors groter zijn dan ik in gedachten had.

 

De start

Eindelijk is het zover en heb ik tijd en gelegenheid om het bouwpakket van het poppenhuis uit te pakken. Het begon in 1996 met het kennismakingsnummer ‘Poppenhuis Stap voor Stap’ van Delprado uitgevers. Elly begon de verzameling en heeft dat twee jaar lang wekelijks bijgehouden.

Alles werd netjes op volgorde van binnenkomst opgeborgen. Bij het uitpakken van de dozen na bijna 18 jaar blijkt het helemaal compleet te zijn en heeft het dus de tussentijdse verhuizing glansrijk doorstaan.

Het cellofaan waarin de onderdelen zijn verpakt is vergeeld en knisperend geworden. Bij het uitpakken schrijf ik het corresponderende nummer van het bouwplan op de onderdelen en alleen al daarmee ben ik een dag bezig. Aan het eind van de dag heb ik alles gerubriceerd en op volgorde van bouwen in dozen opgeborgen. Wat er nog rest is een grote stapel  bijbehorende tijdschriften en werkbladen. Na nog een avondje doorwerken zijn alle bladen ook netjes in banden ingebonden en zijn alle werkbladen overzichtelijk in een map opgeborgen. Het grote werk kan beginnen.

Top